"பரிசுத்தமானவைகளின் அக்கிரமம்" (). இந்த வார்த்தைகளால் எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு திரை அகற்றப்படுகிறது, எப்பேர்ப்பட்ட காரியம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது! நாம் சற்று நிதானித்து இந்த விசனகரமான காட்சியைக் காண்பது நம்மைத் தாழ்த்துவதற்கும் பிரயோஜனப்படுவதற்கும் ஏதுவாக இருக்கும். நம்முடைய பகிரங்க ஆராதனையின் அக்கிரமங்கள், அதன் வேஷம், சடங்காச்சாரம், வெதுவெதுப்பு, அவபக்தி, இருதயத்தின் அலைச்சல் மற்றும் தேவனை மறதி செய்தல்—எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு பூரண அளவு அங்கே இருக்கிறது! கர்த்தருக்காக நாம் செய்யும் வேலை, அதன் போட்டி, சுயநலம், பராக்கு, சோம்பல், அவிசுவாசம்—எவ்வளவு பெரிய தீட்டு அங்கே இருக்கிறது! நம்முடைய தனி ஜெபங்கள், அவற்றின் தளர்ச்சி, குளிர்ச்சி, அலட்சியம், தூக்கம் மற்றும் வீணான எண்ணங்கள்—மரித்த பூமியின் எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு மலை அங்கே இருக்கிறது! நாம் இன்னும் கவனமாகப் பார்த்தால், இந்த அக்கிரமம் முதலில் தோன்றுவதை விட மிகவும் பெரியதாக இருப்பதைக் காண்போம். டாக்டர் பேசன் தன் சகோதரனுக்கு எழுதும்போது இப்படிக் கூறுகிறார்: "என் இருதயத்தைப் போலவே என் சபையும் சோம்பேறியின் தோட்டத்திற்கு ஒத்திருக்கிறது; இன்னும் மோசமான காரியம் என்னவென்றால், இரண்டையும் சீர்திருத்த வேண்டும் என்ற என்னுடைய ஆசைகளில் பெரும்பாலானவை பெருமை, வீண் பெருமை அல்லது சோம்பலிலிருந்தே பிறக்கின்றன என்பதை நான் காண்கிறேன். என் தோட்டம் முழுவதும் படர்ந்திருக்கும் கலைகளைப் பார்த்து, அவை வேரோடு பிடுங்கப்பட வேண்டும் என்று நான் மனதார விரும்புகிறேன். ஆனால் ஏன்? அந்த ஆசையைத் தூண்டுவது எது? நான் வெளியே நடந்து சென்று, 'என் தோட்டம் எவ்வளவு நேர்த்தியாகப் பராமரிக்கப்படுகிறது!' என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொள்வதற்காக இருக்கலாம். இது பெருமை. அல்லது, என் அண்டை வீட்டார் சுவருக்கு மேல் எட்டிப்பார்த்து, 'உங்கள் தோட்டம் எவ்வளவு செழிப்பாக வளர்கிறது!' என்று சொல்வதற்காக இருக்கலாம். இது வீண் பெருமை. அல்லது கலைகளைப் பிடுங்கிப் பிடுங்கி அலுத்துப்போனதால், அவை அழிய வேண்டும் என்று நான் விரும்பலாம். இது சோம்பல்." எனவே, பரிசுத்தத்திற்கான நம்முடைய ஆசைகள்கூட தவறான நோக்கங்களால் தீட்டுப்படலாம். மிகவும் பச்சையான புற்களின் கீழும் புழுக்கள் ஒளிந்திருக்கின்றன; அவற்றைக் கண்டறிய நாம் அதிக நேரம் பார்க்க வேண்டியதில்லை. மகா பிரதான ஆசாரியன் பரிசுத்தமானவைகளின் அக்கிரமத்தைச் சுமந்தபோது, அவர் தமது நெற்றியில் "கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தம்" () என்ற வார்த்தைகளைத் தரித்திருந்தார் என்ற எண்ணம் எவ்வளவு ஊக்கமளிக்கிறது! அப்படியே இயேசு நம்முடைய பாவத்தைச் சுமக்கும்போது, அவர் தமது பிதாவின் சமூகத்தில் நம்முடைய அசுத்தத்தை அல்ல, தம்முடைய சொந்த பரிசுத்தத்தையே சமர்ப்பிக்கிறார். விசுவாசக் கண்ணால் நம்முடைய மகா பிரதான ஆசாரியரை நோக்குவதற்குக் கிருபை கிடைப்பதாக!
சார்ல்ஸ் ஸ்பர்ஜனின் காலை மற்றும் மாலை தியானங்கள்.