"உம்முடைய மகா பலம் எதினால் உண்டாயிருக்கிறது... எனக்குச் சொல்லவேண்டும்" (). விசுவாசத்தின் மறைவான பலம் எங்கே இருக்கிறது? அது தான் புசிக்கும் ஆகாரத்திலேயே இருக்கிறது; ஏனெனில் விசுவாசம் அந்த வாக்குத்தத்தம் என்னவென்று ஆராய்கிறது—அது தெய்வீகக் கிருபையின் வெளிப்பாடு, தேவனுடைய மாபெரும் இருதயத்தின் நிறைந்து வழியுதல்; விசுவாசம், "என் தேவன் அன்பினாலும் கிருபையினாலும் அன்றி இந்த வாக்குத்தத்தத்தைத் தந்திருக்க முடியாது; எனவே அவருடைய வார்த்தை நிறைவேறும் என்பது முற்றிலும் நிச்சயம்" என்கிறது. பின்பு விசுவாசம், "இந்த வாக்குத்தத்தத்தைத் தந்தது யார்?" என்று சிந்திக்கிறது. அது வாக்குத்தத்தத்தின் மேன்மையை மாத்திரமல்ல, "அதை எழுதினவர் யார்?" என்பதையும் கவனிக்கிறது. பொய் சொல்லாத தேவன்—சர்வவல்லமையுள்ள தேவன், மாறாத தேவன் அவர் என்பதை அது நினைவுகூருகிறது; ஆகவே வாக்குத்தத்தம் நிறைவேறியே தீர வேண்டும் என்று தீர்மானித்து, இந்த உறுதியான விசுவாசத்தோடு அது முன்னோக்கிச் செல்கிறது. அது ஏன் அந்த வாக்குத்தத்தம் கொடுக்கப்பட்டது என்பதையும் நினைவுகூருகிறது,--அதாவது தேவனுடைய மகிமைக்காகவே, தேவனுடைய மகிமை பத்திரமாய் இருக்கிறது என்பதையும், அவர் ஒருபோதும் தன் சொந்த முத்திரையைக் கறைப்படுத்த மாட்டார், தன் சொந்த கிரீடத்தின் பிரகாசத்தைக் கெடுக்க மாட்டார் என்பதையும் அது முழுமையாய் உணருகிறது; எனவே வாக்குத்தத்தம் நிலைத்தே தீர வேண்டும். பின்பு விசுவாசம் பிதா தன் வார்த்தையை நிறைவேற்ற உத்தேசித்திருக்கிறார் என்பதற்கான தெளிவான அத்தாட்சியாக கிறிஸ்துவின் ஆச்சரியமான கிரியையையும் கவனிக்கிறது. "தமது சொந்தக் குமாரனென்றும் பாராமல் நம்மெல்லாருக்காகவும் அவரை ஒப்புக்கொடுத்தவர், அவரோடேகூட மற்ற எல்லாவற்றையும் நமக்கு அருளாதிருப்பது எப்படி?" (). அதுமட்டுமல்ல, விசுவாசம் கடந்த காலத்தையும் திரும்பிப் பார்க்கிறது, ஏனெனில் அவளுடைய போராட்டங்கள் அவளைப் பலப்படுத்தியிருக்கின்றன, அவளுடைய ஜெயங்கள் அவளுக்குத் தைரியத்தைத் தந்திருக்கின்றன. தேவன் தமக்கு ஒருபோதும் தவறினதில்லை என்பதை அது நினைவுகூருகிறது; ஆமாம், அவர் தமது பிள்ளைகளில் ஒருவனுக்கும் ஒருபோதும் ஒருமுறைகூடத் தவறினதில்லை. விடுதலை உண்டான மகா ஆபத்தான காலங்களையும்; தன் நாளுக்கு ஏற்றபடி தன் பலன் கண்டுகொள்ளப்பட்ட விசனகரமான தேவையின் மணிநேரங்களையும் அது நினைவுகூருகிறது, அது, "இல்லை, அவர் இப்போது மாறித் தன் ஊழியக்காரனைக் கைவிடுவார் என்று எண்ண நான் ஒருபோதும் இடம் கொடுக்க மாட்டேன். இந்நாள் வரை கர்த்தர் எனக்குத் துணைசெய்தார், அவர் இன்னும் எனக்குத் துணைசெய்வார்" என்று கூவுகிறது. இவ்விதமாய் விசுவாசம் ஒவ்வொரு வாக்குத்தத்தத்தையும் அதைத் தந்தவரோடு இணைத்துப் பார்க்கிறது, அவள் அப்படிச் செய்வதினாலேயே, "என் ஆயுளுகாலமெல்லாம் நன்மையும் கிருபையும் என்னைத் தொடரும்" என்று உன்னதமான நிச்சயத்தோடு சொல்ல முடிகிறது ().
சார்ல்ஸ் ஸ்பர்ஜனின் காலை மற்றும் மாலை தியானங்கள்.