யோபுவின் பக்திவிருத்தியுள்ள எதிர்பார்ப்பின் பொருளைக் கவனித்துப் பாருங்கள்: "நான் தேவனைப் பார்ப்பேன்." அவர் "நான் பரிசுத்தவான்களைப் பார்ப்பேன்" என்று சொல்லவில்லை—சந்தேகமில்லாமல் அது சொல்லொணாத பேரின்பமாக இருக்கும்—மாறாக, "நான் தேவனைப் பார்ப்பேன்" என்கிறார். அவர் "நான் முத்து வாசல்களைப் பார்ப்பேன், நான் வச்சிரக்கல் மதில்களைக் காண்பேன், நான் பொன் கிரீடங்களை உற்று நோக்குவேன்" என்று சொல்லவில்லை, மாறாக "நான் தேவனைப் பார்ப்பேன்" என்கிறார். இதுவே பரலோகத்தின் சுருக்கமும் பொருளுமாக இருக்கிறது, இதுவே விசுவாசிகள் யாவரின் மகிழ்ச்சியான நம்பிக்கையாகும். இப்போது நியமங்களில் விசுவாசத்தினாலே அவரைக் காண்பது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறது. ஐக்கியத்திலும் ஜெபத்திலும் அவரைக் காண அவர்கள் நேசிக்கிறார்கள்; ஆனால் அங்கே பரலோகத்தில் அவர்கள் திறந்த மற்றும் மேகமில்லாத தரிசனத்தைப் பெறுவார்கள், இவ்விதமாய் "அவர் இருக்கிறவண்ணமாகவே அவரைப் பார்க்கும்போது", முற்றிலும் அவருக்கு ஒப்பாவார்கள். தேவனுக்கு ஒப்பாவது—இதைவிட மேலாக நாம் எதை விரும்ப முடியும்? தேவனைத் தரிசிப்பது—இதைவிடச் சிறந்ததை நாம் எதை வாஞ்சிக்க முடியும்? சிலர் இந்த வசனத்தை, "என் மாம்சத்தில் நான் தேவனைப் பார்ப்பேன்" என்று வாசித்து, இங்குக் கிறிஸ்துவைக் "வார்த்தை மாம்சமானது" என்பதற்கும், பின்நாட்களின் மகிமையாக இருக்கும் அவருடைய அந்த உன்னதமான தரிசனத்திற்கும் ஒரு குறிப்பாகக் காண்கிறார்கள். அது எப்படியோ, கிறிஸ்துவே நம்முடைய நித்திய தரிசனத்தின் பொருளாக இருப்பார் என்பது நிச்சயம்; அவரைக் காண்பதைத் தவிர வேறு எந்த மகிழ்ச்சியும் நமக்கு ஒருபோதும் தேவைப்படாது. இது மனதிற்கு ஒரு குறுகிய எல்லையாக இருக்கும் என்று நினைக்க வேண்டாம். அது மகிழ்ச்சியின் ஒரே ஊற்றுதான், ஆனால் அந்த ஊற்று முடிவற்றது. அவருடைய எல்லா பண்புகளும் தியானிப்பதற்கான பொருள்களாக இருக்கும், மேலும் அவர் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் முடிவற்றவராக இருப்பதால், அது தீர்ந்துபோகும் என்ற பயமில்லை. அவருடைய கிரியைகள், அவருடைய ஈவுகள், நம்மேல் அவர் வைத்த அன்பு, அவருடைய எல்லா நோக்கங்களிலும் அவருடைய எல்லாச் செயல்களிலும் உள்ள அவருடைய மகிமை—இவை எப்போதும் புதியதாக இருக்கும் ஒரு பொருளாக மாறும். கோத்திரபிதா இந்த தேவ தரிசனத்தைத் தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியாக எதிர்நோக்கினார். "அன்னியன் அல்ல, என் கண்களே அவரைக் காணும்." பரலோகப் பேரின்பத்தின் யதார்த்தமான தரிசனங்களைப் பெற்றுக்கொள்; அது உனக்கு எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும் என்று சிந்தித்துப் பார். "உன் கண்கள் ராஜாவை அவருடைய அழகோடு காணும்" (). உலகப் பிரகாசங்கள் யாவும் நாம் உற்றுப் பார்க்கப் பார்க்க மங்கி இருண்டுபோகின்றன, ஆனால் இங்கே ஒருபோதும் மங்காத ஒரு பிரகாசமும், ஒருபோதும் அழியாத ஒரு மகிமையும் இருக்கிறது—"நான் தேவனைப் பார்ப்பேன்."
சார்ல்ஸ் ஸ்பர்ஜனின் காலை மற்றும் மாலை தியானங்கள்.