"அதை நினைத்துக்கொண்டு அழுதான்" (). பேதுரு உயிரோடிருந்த வரை, தன் கர்த்தரை மறுதலித்ததை நினைவுகூரும் போதெல்லாம் அவனுடைய கண்ணீரின் ஊற்று பாய்ந்தோடுவதாகச் சிலர் நினைத்தார்கள். அது அப்படியிருந்திருக்க சாத்தியமே, ஏனெனில் அவனுடைய பாவம் மகா பெரியது, அதற்குப் பின் அவனுக்குள்ளே கிருபை பூரணமான ஒரு கிரியையை நடப்பிருந்தது. சுபாவமான கற்பாறை இருதயத்தைத் தேவனுடைய ஆவியானவர் எந்தளவிற்கு அகற்றினாரோ, அந்த அளவிற்குக் மீட்படைந்த குடும்பத்தினர் யாவருக்கும் இந்த அநுபவம் பொதுவானதாய் இருக்கிறது. நாமும், பேதுருவைப் போல, நம்முடைய வீம்பான வாக்குத்தத்தத்தை நினைவுகூருகிறோம்: "எல்லாரும் உமது நிமித்தம் இடறலடைந்தாலும், நான் ஒருபோதும் இடறலடையேன்" (). மனஸ்தாபத்தின் கசப்பான புற்களோடு நம்முடைய சொந்த வார்த்தைகளை நாமே புசிக்கிறோம். நாம் எப்படி இருப்போம் என்று ஆணையிட்டதையும், நாம் எப்படி இருந்திருக்கிறோம் என்பதையும் சிந்திக்கும்போது, நாம் துக்கத்தின் ஓயாத மழையை வடிக்கலாம். அவன் தன் கர்த்தரை மறுதலித்ததைச் சிந்தித்தான். அவன் அதைச் செய்த இடம், இத்தகைய கொடிய பாவத்திற்குள் அவனைக் கொண்டு சென்ற மகா அற்பமான காரணம், தன் பொய்யை உறுதிப்படுத்த அவன் தேடின ஆணைகளும் தூஷணங்களும், மீண்டும் மீண்டும் அதைச் செய்ய அவனைக் ஏவின அவனுடைய இருதயத்தின் பயங்கரமான கடினத்தன்மை. நம்முடைய பாவங்களும், அவைகளின் உன்னதமான கொடூரமும் நமக்கு உணர்த்தப்படும்போது, நம்மால் மந்தcharacter ஆகவும் முரட்டுத்தனமாகவும் இருக்க முடியுமா? நம்முடைய இல்லத்தை ஒரு போகீமாக (அழுகையின் இடமாக) மாற்றி, மன்னிக்கும் அன்பின் புதிய அச்சாரங்களுக்காகக் கர்த்தரை நோக்கிக் கூப்பிட மாட்டோமா? (). நாம் பாவத்தை நோக்கி ஒருபோதும் கண்ணீரற்ற பார்வையைக் கொள்ளாதிருப்போமாக, இல்லையென்றால் நரகத்தின் ஜுவாலைகளில் வறண்டு போகும் நாவினை நாம் சீக்கிரத்தில் பெற்றுக் கொள்வோம். பேதுரு தன் எஜமானருடைய அன்பான பார்வையையும் சிந்தித்தான். கர்த்தர் சேவலின் எச்சரிப்புச் சத்தத்தைத் தொடர்ந்து, துக்கமும், பரிதாபமும், அன்பும் நிறைந்த ஒரு கண்ணோட்டத்தினால் அவனை நோக்கினார் (). பவுல் உயிரோடிருந்த வரை அந்தப் பார்வை அவருடைய மனதை விட்டு ஒருபோதும் நீங்கவில்லை. ஆவியானவர் இல்லாமல் கேட்கும் பத்தாயிரம் பிரசங்கங்களைக் காட்டிலும் அது மகா பயனுள்ளதாய் இருந்தது. மனஸ்தாபப்பட்ட அந்த அப்போஸ்தலன், தன்னைத் தன் முந்தின இடத்தில் நிலைநிறுத்தின இரட்சகரின் பூரண மன்னிப்பை நினைவுகூரும்போது நிச்சயமாக அழுதிருப்பார். இவ்வளவு கனிவும் நன்மையுமுள்ள ஒரு கர்த்தருக்கு விரோதமாய் நாம் பாவம் செய்தோம் என்று சிந்திப்பதே நாம் ஓயாமல் அழுவதற்கு மகா போதுமான காரணமாய் இருக்கிறது. ஆண்டவரே, கற்பாறையான எங்கள் இருதயங்களை அடித்து, தண்ணீரை ஓடச் செய்யும்.
சார்ல்ஸ் ஸ்பர்ஜனின் காலை மற்றும் மாலை தியானங்கள்.